اگه اهل بازی های قدیمی باشی، احتمال زیاد یه روزی جلوی یه تلویزیون لامپی نشستی، یه تفنگ نارنجی گرفتی دستت و با ذوق به اردک هایی که از این ور و اون ور می پریدن تیر زدی. اون بازی چیزی نبود جز Duck Hunt؛ ساخته ی نینتندو در سال ۱۹۸۴. اما پشت اون سادگی و خنده ی سگی که مسخره مون می کرد، یه دنیای عجیب فنی خوابیده بود...

تفنگ ها اصلاً تیر نمی زد!

بله درست خوندی! تفنگ بازی، یعنی NES Zapper، هیچ وقت «تیر» شلیک نمی کرد. در واقع، تفنگ فقط نور رو می دید، یه حسگر نوری (فوتودیود) داخلش بود که وقتی ماشه رو می کشیدی، منتظر می موند ببینه چیزی روی صفحه برق می زنه یا نه.

اینجا جادوی نینتندو شروع میشه:

وقتی شلیک می کردی، بازی برای کمتر از یک فریم (تقریباً ۱/۶۰ ثانیه) صفحه رو سیاه می کرد و دقیقاً روی جای اردک، یه مربع سفید کوچیک نشون می داد.

اگه حسگر داخل تفنگ اون مربع سفید رو دید، یعنی تیر به هدف خورده.اگه نه، خطا کردی و باید تحمل صدای خنده ی اون سگ معروف رو می کردی

چرا این سیستم فقط روی تلویزیون های CRT جواب می داد؟

اون موقع تلویزیون ها از نوع CRT بودن، یعنی تصویر رو خط به خط از بالا به پایین می کشیدن. بازی دقیقاً با همین زمان بندی هماهنگ بود. حسگر تفنگ می فهمید در چه لحظه ای نور از کدوم قسمت صفحه اومده، و با همون زمان سنجی، مکان اردک رو تشخیص می داد.

اما تو تلویزیون های LED یا LCD جدید، کل تصویر یه جا نشون داده میشه. نتیجه؟ Zapper بیچاره گیج میشه و فکر می کنه هیچ اردکی وجود نداره. به همین دلیله که نسخه های اصلی Duck Hunt فقط با تلویزیون های قدیمی کار می کنن.

پشت صحنه، مغز ساده ولی خلاق

در ظاهر، Duck Hunt یه بازی فوق العاده ساده ست. ولی پشتش منطق هوشمندانه ای پنهونه.

حرکت پرنده ها با یه الگوریتم نیمه تصادفی (pseudo-random) تعیین می شد.
بازی فقط با یه پردازنده ی 1.79 مگاهرتزی و ۲ کیلوبایت رم! اجرا می شد.
کل منطق بازی توی یه حلقه ی ساده خلاصه می شد:

ReadInput
UpdateDuckPosition
CheckCollision
RenderFrame

یعنی واقعاً با چند خط کد و کمی جادو، یه تجربه کامل خلق کرده بودن.

شاهکار در محدودیت

نینتندو اون زمان با محدودترین سخت افزار ممکن، تونست تجربه ای واقعی و تعاملی بسازه. هیچ سنسور حرکتی، هیچ شبکه ای در کار نبود، فقط نور، زمان بندی و هوش فنی. Duck Hunt نشون داد خلاقیت لزوماً به سخت افزار قوی ربطی نداره؛ بلکه به این ربط داره که چطور از همون امکانات محدود، یه حس واقعی بسازی.

اردک هایی که هنوز زنده اند

حتی امروز هم Duck Hunt یه مرجع الهام برای توسعه دهنده هاست. ایده ی «تشخیص نور و واکنش به محیط» بعدها در تکنولوژی هایی مثل:

PlayStation GunCon
Nintendo Wii Remote
و حتی سیستم های واقعیت افزوده (AR) ادامه پیدا کرد.

جمع بندی از نگاه رادیو اسکریپت

بازی Duck Hunt یه درس مهم برای ما برنامه نویس ها داره: خلاقیت یعنی بتونی از چیزای ساده، نتیجه ی خارق العاده بگیری. مثل اینکه با یه حلقه ی while ساده، یه تجربه ی تعاملی واقعی بسازی.

اردک‌هایی که فقط روی CRT می‌مُردند

علی صفری

نظرات